Computerstem

Met een scheve blik kijk je, vast in de stoel
van jouw eeuwigheid, naar het heelal dat voor je ogen
uitdijt voorbij haar eigen oneindigheid

laat zij jou, doorzichtig door haar gebrek
aan licht, doorzien wat niet te zien is
met wetten te meten en daarmee te weten
wat je ziet

zonder warmte bestaat leven niet
zoals stille mensen alleen te horen zijn
aan hun luide geest bestuur je
met je ogen zinnen en spreekt ermee
zonder te spreken boekdelen

die gevangen in een lijf dat niet wil
het leven tragisch zouden maken
als het niet zo grappig was
om al vijfenvijftig jaar nog maar twee jaar te leven,
leef je puur natuur kundig

vrij in een hoofd als-off
lach je uitbundig om Einstein’s malle grappen
alles is relatief en zwarte gaten zijn niet te zien
het is de zwaartekracht

waardoor het licht erin verstopt blijft,
jouw leven zwevend in een stoel anders is,
je voor de mensheid al zijn werk terugdenkt
tot een punt van ontelbare dichtheid,

en alleen de zwaartekracht van de liefde
jou op je knieën krijgt,
was je niet bang om te sterven
maar had je ook zeker geen haast,

laat je nu, genezen van het leven,
een zwart gat achter op de plek waar je zat
en bewijs je ermee je eigen theorie
er schijnt een beetje licht uit.

– Rust zacht, Stephen Hawking –