P. A. T. stelling achter mat glas

zachte wind
streelt zwoele huid
binnen geven zielen
zich bloot om verzwaard
licht te creëren

buiten heerst de sereniteit
van verfijnd zand
om op te draaien
om elkaar heen
om wel te zien
niet aan te raken

klokken spelen erdoorheen
dansend op de wind
de rust
en nee, er is niemand
overleden

al ligt het moordwapen
nog in de steeg
(de schroevendraaier)
om de poort open te houden
naar het hof van

waar ik kan zien dat
het een patstelling is
ik kan niet blijven
ik wil niet weg

als in een tondeldoos
een windhoos flanken
aan elkaar klanken
verbrandt wit zand
ga aan de kant!
ik wil het zien

niet voor even voor
altijd, kunst voor
altijd, kunst voor het leven
de kunst van krijgen, de kunst
van nemen, het moment
nee,
de kunst van geven

ineens zie ik het
er is een beeld
dus is er beweging
die van buiten
gaat binnen door

“Oh sorry, ik sta ervoor.”

– Mime-performance van kunstcollectief PAT als opening van tentoonstelling ‘Innerlijkheden’ –