Weet je nog

Een saxofoon speelt eenzaam door gedachten van zoekende zielen,
een blik trekt die van de ander open. ik ken jou. ken je mij nog?
nee? ja toch! je bent groter geworden, ik kleiner, of is het andersom
weet je nog

kreten worden uitgelaten, zweven dwarrelend onder de lat door,
zwijgend wordt gezegd, door een traan weerlegt wat schouders tot
ridders klopt en als niet iedereen kijkt een omhelzing van hout
omdat dat beter is dan wijzen en beter nog dan steen blijft drijven
weet je nog

dat de grootste wilskracht in pijn zit, dat sommige indrukken niet
meer uit te drukken zijn, maar wat doen dan al die glimlachen
hier, ze dansen, delen, helen, spelen fluweelfijn, als de jazz van het
leven, voor even, gebeuren we weer meer dan we zijn
weet je nog

dat in iedere missie het woord missen zit, dat geschreven tekst het
beste opzij gelegd kan worden, omdat thuis misschien nog wel
meer een missie draait,
en die warmte, om te beginnen, zich het beste laat delen in een
verhaal, het slot van ieders hart zit immers gewoon vanbinnen
weet je nog

dat onderscheid er niet is om te maken, dat voorbij iedere
voorstelling, eis of wens
zelfs het uniform en je thuis alleen vertelt voor welk land je bent,
maar het verschil toch echt is wat erin zit, wat je bent:
een mens.

– Missie- en thuisfrontdag ‘het verhaal van de missie’ Koninklijke Marechaussee –