Bronzen Kruis

Vanonder mijn vredige steen
aan het getij
zijn de schijnwerpers zo fel
dat ik er niets door zie
hoor alleen vlaggen van eer
ze wapperen fier
met roffels uit het verleden
echoen hamers wild ratelend
door mijn hoofd als wapens vechtend
om woorden, letters en zinnen
te vatten in een vrije val
worden schouderkloppen
ridderslagen en trekken
handdrukken zich tot
omhelzingen waar harten
zo dichtbij elkaar komen
dat ze eindelijk weer eens
tegen elkaar kunnen fluisteren
ik weet
ik moet gaan
ik weet
alleen niet waarom
ik weet
daarom waarom
vanonder mijn ingebeelde steen
van lapis lazuli
daar waar vliegers kinderen verraden
in de velden van papaver
rode bloesem van fluweel
rennend door het stof
gierend spelend
met een huls
het ijzeren beest
is het antwoord op
alle moeilijke vragen
niet van toepassing
maak maar een foto van ver
ik sta er onscherp op
vanachter mijn ongelezen uitzicht
van bruisend blauwe lucht
is er niets beter dan het gewicht
van een ingebeelde steen
om mee te dragen
hoe kleiner ze me houdt
hoe meer ruimte om me heen
ruimte om in te kleuren
of leeg te laten
ruimte om hamers weer eens
van dichtbij te laten klinken
met papier eronder
om op te richten
ruimte voor andermans hamers
hamers met vele gezichten
ik omhels het papier
mijn hart fluistert nog eens
een talib schreef ook gedichten.